Hans en Puck zijn naar de stad en ik verschans me bibberend achter het raam, kijkend naar de zon. Het ziet er bedrieglijk lekker uit buiten, maar ik weet dat zodra ik de deur open, een ijzig koude lucht zich onbarmhartig naar binnen spoedt. Ik verheug me enorm op het voorjaar en de zomer, op het lummelen op het bankje achter de schuur terwijl Puck en de buurkinderen zich vermaken met niks. Buiten eten, 'savonds, als Puck slaapt, met z'n tweeën met een drankje nog even over het weiland mijmeren. Ik weet dat het eraan komt en dat het ook weer gewoon zal worden, en ik heb geduld. Met versteende vingers van de kou wroette ik deze week twee keer in de tuin rond. Leegde alle potten en manden, gooide de potten weg die kapotgevroren bleken, haalde een shit-load viooltjes en begon met planten. Snoeide allemaal dode takken, had zelfs al een emmer vol onkruid, en zag tevreden dat de meeste kruiden al nieuwe, groene, sterke blaadjes hadden gemaakt, ondanks al het vorstgeweld. Hans kocht een belachelijke hoeveelheid zaadjes van wilde bloemen, zodat we een soort bloemenbak kunnen maken die we vorig jaar in Frankrijk zoveel gezien hebben.

Er is veel gebeurd de laatste weken. Eerst werd ik ziek en bleef twee weken thuis. Mijn baas kondigde zijn vertrek aan, ik heb hem niet meer gezien. Daarna was het voorjaarsvakantie, maar ik heb alleen maar gewerkt en Puck kreeg een flinke oorontsteking. Mijn laptop en de CV-ketel gingen kapot, mijn auto en de espressomachine moesten voor een beurt, en op dit moment zijn nog de magnetron en de DVD-speler kapot. Wat we erbij kregen, was een abonnementje op een biologsich groente- en fruit-tasje. En het besef dat we normaal gesproken een stel Westerse stikverwende basterds zijn.

 

Edit: Vergeet ik nog helemaal te vertellen dat we vegetariër geworden zijn. En tot mijn eigen verbazing smaakt het allemaal ineens zoveel beter.

Vaatwasser uitruimen. Thee zetten. Was aanzetten. Ontbijt maken. Mail checken. Kattenbak schoonmaken. Katten van de buren eten geven.  Dokter bellen. Vaatwasser schoonmaken. Een beetje werken. Was ophangen cq in droger. Boven de ramen open zetten. Wasmachine schoonmaken. Nog een beetje werken. Koffie drinken. Koffie-apparaat schoonmaken. Nog maar 11:00 uur. Een beetje werken. Nog een koffie drinken. Broodje smeren. Een dutje doen. Boodschappenlijstje maken. Stofzuigen. Nog maar 14:00 uur. Even relaxen. De planten water geven. Was uit de droger opvouwen en opruimen. Een spelletje met Puck. Een mail versturen naar een collega. De krant lezen. Opzoeken hoe de vriendin van Sven Kramer eruit ziet. Werken aan een kadootje. Opgehangen was opvouwen en opruimen. Inmiddels 18:00 uur. Salade maken. Raam op Puck's kamer alvast dicht doen.

Wat kun je een hoop doen als je om 7 uur al beneden bent.

 

Sorry. Ik kon niet kiezen. 't Is een historisch moment. Snif.

 

 

Kent u die site, Kinderliedjes.nu? Een aanrader, echt waar. Puck en ik hebben gesolliciteerd. Nog niks gehoord. En dat is vreemd, want Puck heeft er aan het eind zelfs nog een stukje bij verzonnen.

 

Ha! Dit is het eerste  logje waarvan ik niet weet in welke rubriek ik het moet plaatsen: Esther of Puck. Betekent dat dat ik nu al de balans heb gevonden die ik voor mezelf wenste? Dat zou fijn zijn. Ik heb dan ook precies niks te vertellen hoor. En dat is ook fijn. Ik houd wel van die doodnormale januari, heb ik ontdekt. Lekker bikkelen, booschappen doen, vroeg opstaan om te gaan werken, wat klusjes doen.

Puck heeft ineens bedacht dat ze nog even de tijd heeft om de puber in huis uit te hangen, en doet dat dan nu dus vol overgave. Man-o-man, waar is mijn lieve rustige meisje gebleven? Ze eist, snauwt, zoekt ruzie en probeert de schuld vervolgens bij een ander te leggen. Tegelijkertijd is ze ook best knuffelbaar en toegankelijk. Kan me niet herinneren dat dat bij een echte puber ook is, maar ik hoop het maar.

Nog wat foto's van de kerstvakantie. Een collega van me kwam op bezoek en nam haar kindje mee. Leuk!

Kleien en kleuren met papa.

 

Ik log niet zo vaak meer he? Ik twitter wel! Je kunt ze in de kolom rechts lezen als je zelf niet twittert. En anders volg je me gewoon!

Geïnspireerd door de logs die ik her en der lees, schrijf ik ook iets over 2009.

 

Het jaar waarin:

-  ik qua persoonlijke ontwikkeling een enorme sprong maakte, en eindelijk besefte dat ik ook heus iets te bieden heb. Nog elke dag ben ik daar dankbaar voor, en pluk ik er de vruchten van. Dat mag ook wel na 35 jaar ploeteren.

-  Puck drie werd en het daar in de maanden ervoor en in de maanden erna constant over had. Mental note: het woord 'vier' voorlopig vermijden!

-  we een school voor Puck kozen.

-  ik een groot borduurproject afmaakte, dat er al precies zeven jaar lag. Daardoor is er ineens ruimte in het creatieve deel van mij gekomen. Voordat ik dat ga vullen met nieuwe bestaande patronen, maak ik even pas op de plaats. Wat wil ik en vooral: wat wil ik niet? Wil ik, nu ik ineens tijd heb, de sprong wagen en inderdaad zelf gaan ontwerpen?

-  ik begon met quilten. Onee, dat was vorig jaar september. Nou ja, maakt niet uit. Ik ben er blij mee, deze hobby. Het bevredigt voor een deel mijn behoeften op het gebied van geometrie.

-  ik eindelijk promotie kreeg in mijn nog redelijk nieuwe baan. De vaste aanstelling binnen een half jaar was al een fijne opsteker; voor de promotie heb ik echt moeten knokken. Soms kwamen er in dat proces wel weer twijfels: kan ik het eigenlijk wel? Maar ik ben goed, en ik word steeds beter.

-  Hans in de laatste week van het jaar een sollicitatiebrief verstuurde. Yikes!

-  ik begon met de Delta-cursus van onze kerk, en ook wat vrijwilligerswerk deed voor de kerk. Wordt hopelijk vervolgd.

-  ik ineens, tijdens een week ziek thuis op de bank, het plan opvatte om een boek te gaan schrijven over het ontzien van het milieu.

-  ik van een goede vriendin een uitnodiging kreeg voor bijeenkomsten over geweldloze communicatie. Mindfulness is uit, geweldloosheid is in?

 

Tsja. En dan nu niets over 2010 hoor. Alleen dat ik hoop dat ik een goede balans zal vinden. En dat het de mensen om wie ik geef goed zal gaan. Dat we als gezin gezond en bijelkaar zullen blijven. En meer van dat soort klefheid. Dag!

 

En ja hoor. Het was even een dagje wennen, maar we gleden er zo weer in. De slaapmodus. De vakantiemodus. Wekenlang gaat alles op de klok en volgens de regels. En nu kunnen we dat ineens allemaal loslaten. Gaan we daar en daar heen? Of gaan we morgen? Of ga ik alleen even? Of nemen we eerst een koffie en daarna zien we wel? Of zullen we toch maar nu gaan? Om er dan achter te komen dat het gesloten is en morgen een nieuwe poging te wagen. Of een andere keer. Ik zeg het nogmaals: luieren, daar zijn wij goed in.

Vorige week gingen we naar de kinderboerderij.

Deze jongen was er ook.

En toen lag er opeens sneeuw! Een leuke laag, goed om te spelen en nog goed doorheen te rijden met onze fourwheeldrive. Wat een mooie plaatjes, wat een feest.

De nieuwe slee kan zelfs mama dragen.

 

En toen? Toen gingen alle buren eerst sneeuwschuiven, en toen sneeuwballen maken. Hele grote, voor sneeuwpoppen (er staan drie voor ons huis), maar ook kleine, voor een sneeuwballengevecht. Ik raakte mijn buurman prachtig midden op zijn oor, en moest toen rennen om aan een inzeepbeurt te ontkomen.

Onze dappere sneeuwdodo, en het wonderteam (met glühwein).

Ik las laatst een zeer interessant artikel over verschillende speeltypen: je hebt douwers, rauwers, schouwers en bouwers. Ze zijn er eentje vergeten: de sjouwer.

Sinds kort krijg je bij het oproepen van dit log ook een schermpje dat je je moet aanmelden bij Twitter. Je kunt wel annuleren en komt er dan gewoon, maar dan zie je geen Twitter-updates. Beetje nutteloos geworden dus, die Twitter-update aan de zijkant. Ik zal 'm weghalen. Jammer.